Wikimedia Commons posiada galerię ilustracji w temacie:
Stacja dyskietek

• Pierwszym komputerem, który na masową skalę zrezygnował z wykorzystywania stacji dysków był iMac, który pojawił się na rynku w 1998 roku.
• Napędy FDD 3 1/2" oraz nośniki umożliwiały poprawny zapis danych do 83 ścieżki, co było osiągalne na niektórych systemach komputerowych. Dla przykładu komputery zgodne z IBM PC (DOS) wymagały specjalnego oprogramowania (zapis do 82 ścieżki), jednak rozwiązanie to sprawiało wiele problemów i nie przyjęło się. Inaczej było na Atari ST, gdzie dyskietki mogły mieć dowolne parametry i korzystanie z dyskietek o 83 ścieżkach było dość częste. Dostęp do ostatniej ścieżki oznajmiany był przez charakterystyczny dźwięk uderzenia głowicy stacji w obudowę dyskietki.
• Stacje dyskietek 5.25" Commodore przeznaczone do mikrokomputerów 64 i 128 (np. Commodore 1541) były w istocie małymi komputerkami z własną pamięcią ROM, RAM, procesorem i podłączeniem szeregowym (a przy prostej przeróbce i równoległym) do komputera. Stacja ta była więc często używana do nietypowych programów, które mogły np. wygrywać melodyjki używając wyłącznie silnika stacji lub zamieniać ten system w koprocesor (względem głównego komputera). Podobnie było w przypadku stacji dla komputerów Atari XL/XE oraz stacji 3" Timex FDD3000 (dla komputerów ZX Spectrum i Timex- był to de facto pełnoprawny komputer z procesorem Zilog Z80 i 64 KiB RAM, pracujący jako stacja dysków (z własnym systemem TOS) lub jako komputer CP/M, używający Spectrum/Timexa jako terminala znakowego.

 Osobny artykuł: Dyskietka#Organizacja danych.

Najmniejszymi jednostkami zapisu danych na dyskietkach są: sektory i klastry. Pogrupowane stanowią ścieżki, których może być 40 lub 80. Jednostki te nanoszone są na nośnik podczas procesu formatowania.

Dane na dyskietce mogą być zapisane w różnych formatach plików. Najczęściej spotykanym jest FAT, który wywodzi się z systemów MS-DOS/DR-DOS dla komputerów PC.

Pierwszym sektorem na dyskietce jest sektor rozruchowy przechowujący podstawowe parametry nośnika (podobnie jak w dysku twardym).

Początkowo stacje dysków zapisywały dane jednostronnie (SS), szczególnie dotyczy to nośników większych niż 3,5 cala. Spotykane były też dyskietki jednostronne, choć w ostatnim etapie ich egzystencji, często były to odpady z produkcji nośników obustronnych, co umożliwiało ich formatowanie tak jak nośnika DS.

Spotykane gęstości zapisu: DD, QD, HD, ED.

Stacja dyskietek 5¼ cala 1.2 MB

Stacja dyskietek 5¼ cala 3½ cala 1.2 MB 2.88 MB

Stacja dyskietek 3½ cala 2.88 MB

Stacja dyskietek (FDD; Floppy Disk Drive) – element komputera przeznaczony do obsługi jednego z rodzajów zewnętrznej pamięci komputerowej, jakim jest dyskietka. Stacje dyskietek zwane są stacjami dysków miękkich.

W komputerach osobistych używane były następujące rodzaje stacji dyskietek:

• 8" – w pierwszych maszynach, pojemność 79,7 kB^[1], 175 kB^[2], 237,25 kB^[3][4], 500,5 kB^[5];
• 5 1/4" – obecnie praktycznie nie jest spotykana (pojemność dyskietki: SS/SD – 160 kB, SS/DD – 180 kB, DS/SD – 320 kB, DS/DD – 360 kB, HD 1,2 MB),
• 3 1/2" – mimo zmniejszenia znaczenia dyskietek, nadal czasem można spotkać te dyskietki (pojemność dyskietki: DD – 720 kB, HD – 1,22/1,44 MB, ED – 2,88 MB),
• 3" – praktycznie się nie przyjęły i na masową skalę występowały tylko w komputerach Amstrad/Schneider. Miały pojemność 170 kB.

Obecnie ich rolę przejęły nagrywalne płyty CD i DVD, a także coraz powszechniejsze nośniki USB. Dzisiaj stacje dyskietek nie są już standardowo montowane w komputerach, jednak w starszych systemach bez nich nie jest możliwe przywrócenie systemu z kopii zapasowej lub wykonanie niektórych innych istotnych operacji bez rozkręcania komputera.